Sophia Njoki staat vroeg op, om 3 uur ’s nachts om precies te zijn. Ze begeeft zich naar één van de twee keukens waarover de Nusra-groep beschikt. Vandaag gaat ze naar het schuurtje dat de groep van de Kashmir Self Help-group huurt. Die keuken is gelukkig maar een paar meter van haar huis verwijderd.

Vandaag moest ze vroeg opstaan omdat ze chapati’s moet maken. Het is erg veel werk om het deeg voor de chapati’s te kneden en de hoeveelheid moet voldoende zijn voor 300 leerlingen. Samen met andere leden van de groep kneedt ze honderden balletjes die ze later uitrolt om ze plat te maken. Vervolgens bakt ze ze op een gloeiend hete plaat. Chapati’s zijn een favoriet onderdeel van de maaltijd voor Kenianen. Gewoonlijk wordt er stoofvlees bij gegeten, maar ze passen bij ieder ander gerecht. Chapati’s zijn geintroduceerd door de Indiërs die in de jaren 1895 tot 1905 de treinrails hebben aangelegd tussen Kenia en Oeganda.

In de tweede keuken van de Nusra-groep, die overigens veel kleiner is, zijn de andere leden bezig samosa’s, mandazi en thee te maken die worden geserveerd rond een uur of tien.
De samosa’s worden gevuld met zgn.”green grams”, een soort kikkererwten, waarna ze worden gefrituurd. Mandazi’s zijn een zoete lekkernij, te vergelijken met donuts.

Om precies half elf rijdt de groep de kar met de “tien-uurtjes” naar St. John’s Informal School. Deze hapjes zijn bestemd voor de middelbare schoolkinderen, die al reikhalzend en hongerig uitzien naar de lekkernijen. In tegenstelling tot de kleintjes moeten deze scholieren wel betalen: 5 Ksh. voor de samosa’s en mandazi’s en 10 Ksh. voor de thee. Na afloop gaan de vrouwen weer terug om verder te koken voor de lunch.

Om kwart voor één rijdt Mohamed Said, één van de mannelijke leden van de Nusra-groep, de handkar met de lunch naar de grote hal bij St. John’s Informal School. Kort daarna stromen de kinderen binnen. Eerst moeten zij hun handen goed wassen omdat zij die gebruiken om te eten. Lepels en vorken worden niet meer uitgedeeld: er verdwenen er te veel.

Het eten wordt opgediend op plastic bordjes. Handig omdat die niet zo gemakkelijk kunnen breken. Desalniettemin sneuvelen er door onvoorzichtigheid van de kinderen toch heel wat en moet de groep steeds weer nieuwe kopen.
Ieder kind krijgt een portie “green grams”en een halve chapati, gewikkeld in een plastic zakje.

Sommige kinderen hebben maar één of helemaal geen ouders. De meeste zijn arm. Hun maaltijden worden uit giften van derden betaald.  In beginsel zou de groep elke dag eten moeten maken voor deze kinderen, maar als de betalingen te laat binnenkomen, wat ook deze week het geval is, kookt de groep alleen op maandag, woensdag en vrijdag voor de kinderen.

De scholieren zijn tevreden over de lunch. Ze weten hoe belangrijk het is om goede voeding te krijgen.