Ontmoet ook twee leden van de vrouwengroep alsmede Maryanne Sambigi, medewerkster van St. Johns Community and Training Centre, die de vrouwen begeleidt.

De 18-jarige Hillary Ochieng komt me met een grote glimlach op zijn gezicht tegemoet. Hij heeft zojuist van zijn wiskundeleraar toestemming gekregen om met mij te praten. Zijn gezicht klaart op als hij hoort dat het interview niet veel tijd kost. Hij neemt zijn schoolwerk zeer serieus omdat hij zich ervan bewust is dat opleiding de sleutel is tot een betere toekomst.

Hij heeft de school diverse keren moeten verlaten omdat zijn schoolgeld niet betaald kon worden, maar zijn honger naar kennis c.q. opleiding is zo groot dat hij gezworen heeft nooit op te geven.

Naast het gebrek aan schrijfmateriaal was zijn grootste zorg gebrek aan eten, vooral tijdens de lunch, als andere kinderen aanschoven bij de Nusra-groep om voor 25 shilling ( € 0,25) een maaltijd te kopen.

Lege maag

Ochieng had al snel in de gaten dat zijn lege maag leidde tot slechte concentratie in de klas. Als gevolg daarvan behaalde hij dan ook magere schoolresultaten. Vaak was hij zonder ontbijt naar school vertrokken en had hij ook de vorige dag niets gegeten. Soms moest hij naast zijn zware schoolprogramma het eerste het beste baantje aannemen om toch nog iets aan eten te kunnen kopen.

Het geluk was evenwel met hem. Een jaar geleden viel het de vrouwen van de Nusra-groep op dat hij weliswaar vaak bij hen rondhing, maar dat hij nooit iets kocht. Toen hij hun eenmaal had uitgelegd dat hij geen geld had om eten te kopen, besloten de vrouwen hem, naast de 14 kinderen die zij al gratis van een maaltijd voorzagen, onder hun hoede te nemen.

“De Nusra-groep is het antwoord op mijn gebeden”, aldus Ochieng, gekleed in een mooie grijze broek, wit overhemd en blauw vest. “Ze hebben me niet alleen gratis te eten gegeven, maar hebben ook andere dingen die ik nodig had voor mij betaald. Maar nu, ten gevolge van  de nasleep van het verkiezingsgeweld en door de enorme stijging van de wereldvoedselprijzen, kampt de groep met een dip in de business en extreem hoge kosten. Ze kunnen zichzelf nauwelijks nog financieel staande houden. Daardoor kunnen zij niet meer de zorg voor anderen op zich nemen. Ik bof nog, want ze hebben, omdat ik in mijn laatste schooljaar zit en een goede conditie nodig heb voor mijn examens, besloten mij als enige te blijven steunen met het verstrekken van gratis maaltijden.  De andere kinderen hebben niet zoveel geluk”.

'Veel respect voor Mama Nusra'

Maryanne Sambigi, medewerker van St Johns Community and Training Centre, die de groep begeleidt, draagt de vrouwen van de Nusra-groep op handen. “Het kleine beetje dat de vrouwen verdienen, hebben zij tot nu toe steeds met anderen gedeeld. Daarvoor heb ik enorm veel respect”, aldus Maryanne Sambigi. “Vanuit St Johns Community dragen wij ons steentje bij door de vrouwen les te geven in boekhouden, marketing, klantenbinding en klantenwerving etc.”

Sophia Njoki, lid van de Nusra-groep, wil wel aan me kwijt wat haar lidmaatschap van de Nusra-groep haar heeft opgeleverd. Ze straalt helemaal als zij vertelt hoe haar leven is veranderd sinds zij deel uitmaakt van de Nusra-groep.“Ik woon al 10 jaar met mijn zes kinderen in Majengo en nam allerlei baantjes aan waarmee ik ook maar iets dacht te kunnen verdienen om in ons levensonderhoud te voorzien. De Nusra-groep heeft ervoor gezorgd dat ik nu een vast inkomen heb. Het liefst zou ik mijn kinderen willen laten studeren zodat zij later in staat zijn een degelijke baan te vinden. Dat is mijn grootste wens, maar ik kan dat niet realiseren zonder hulp van derden”.

Een ander lid van de groep, Jamilla Swaleh, leefde jarenlang samen met haar moeder, man, drie kinderen en een kleinkind in één kamertje, niet veel groter dan 4 x 3 meter. Vorig jaar had ze geluk en was ze een van de uitverkorenen om deel te nemen aan een bouwproject opgezet door de regering, waarbij ze in aanmerking kwam voor een 3-kamer appartement.

“De huur is veel te hoog”, zucht Jamilla, “normaal gesproken is de huur in Majengo tussen 500 en 3000 shilling per maand ( € 5 resp. € 30 ), maar nu moet ik 11000 shilling ( € 110 ) betalen. Mijn moeder is ziekelijk, mijn man heeft maar zo nu en dan werk. Ik heb nu moeten onderverhuren om zelf de huur bij elkaar te kunnen scharrelen. Het ziet er naar uit dat we terug zullen moeten naar Majengo, naar ons kamertje met lekkend dak en moddervloer.
Ni maisha tu, zeggen wij hier in Kenia, zo is het leven”.

Na het interview haast Hillary Ochieng zich terug naar de wiskundeles, blij dat deze vrouwen hem, ondanks hun eigen financiële problemen, in staat stellen zijn opleiding af te ronden.

Zoals onze reporter Munene Kilongi in het dagboek van juni schreef is de vrouwengroep door de verslechterde omstandigheden in Kenia (nasleep van de verkiezingen in december 2007 en de stijging van de wereldvoedselprijzen) niet toegekomen aan de oprichting van het party-/cateringbedrijf.
De Stichting Africa Interactive Media heeft een extra bijdrage c.q. lening ter beschikking gesteld als tegemoetkoming in de tijdelijke financiële problemen. Van de kant van de vrouwengroep wordt er alles aan gedaan om het cateringbedrijf binnen afzienbare tijd op te zetten. In het eerstvolgende dagboek hoopt de stichting hierover meer te kunnen berichten.