De voorzitter van de vrouwengroep, Fatma Abdallah, wacht op de komst van haar nieuwe klanten. Het loopt al tegen lunchtijd.

Het zijn niet echt nieuwe klanten, want ze kent hen van de lagere school van St. John’s Community, waarvoor de vrouwengroep al jaren de lunch verzorgt.. Het zijn de leraren die hun lunch normaal gesproken kopen bij één van de stalletjes in de buurt van de school. Weliswaar is het daar goedkoper, maar de gerechten worden onder -laat ik het zo zeggen- minder gunstige omstandigheden bereid.

De kwaliteit van het eten is beduidend minder en de kans op het oplopen van een voedselvergiftiging groter. Het is dan ook een uitdaging voor de vrouwengroep om de leraren en overige medewerkers van de school over te halen de lunch die deze week bestaat uit gebakken spinazie, chapati en een vleesstoofpot met aardappelen en witte rijst bij hen te kopen.

Fatma Abdallah had al eerder bedacht dat er veel meer potentiële klanten in de school zouden moeten zijn en legde haar idee aan de vrouwengroep voor. De vrouwen hebben er dagenlang over vergaderd, voordat zij de stap waagden om Marianne Sambigi, medewerkster van St, John’s Community, te benaderen met de vraag of de leraren van de school niet eens bij hen zouden willen komen eten. Marianne Sambigi vond het een uitstekend idee en beloofde te vragen welke gerechten de leraren het meest aan zouden spreken. Zo gezegd, zo gedaan. De leraren vonden het een prima idee en nu is het dan zover.

De vrouwen hebben erg hun best gedaan om de tafel met de gerechten er zo netjes mogelijk uit te laten zien. De nieuwe pannen zijn gebruikt en er is een parasol opgezet om het eten uit de zon te houden. Fatma heeft zich extra mooi aangekleed.

Sommige leraren kopen meteen een maaltijd, anderen lopen alleen maar langs om te zien wat de vrouwengroep hun te bieden heeft. Een normale portie eten kost 120 Ksh. ( € 1,02), een kleine portie 70 Ksh. (€ 0,59). Voor een aantal is het laatste bedrag nog te veel.

Bij de gebruikelijke stalletjes in Majengo kost een maaltijd tussen 25 en 50 Ksh. (€ 0,22 resp. € 0,43). Een lunch, zoals nu door de Nusra-groep geserveerd, zou in het centrum van  Nairobi 200 tot 250 Ksh. (€ 1,69 resp. € 2,11) kosten.
Voor Fatma is het niet gemakkelijk om de leraren tevreden te stellen. “Heb je geen vis”, vraagt de één. Een ander “is er geen pilau-rijst”?

Het valt niet mee beleefd te blijven. Vis staat alleen op het menu als de dagprijs redelijk is en zelfs dan twijfelt ze eraan of deze “verwende” klanten het niet te duur zouden vinden. Ze belooft dat ze de volgende dag pilau zal maken, maar vandaag kan ze haar eten niet aan hen kwijt. Het liefst zou ze haar business willen uitbreiden naar studenten, leraren van de naburige gemeenschap, maar het management van St. John’s wil geen vreemden in zijn leefgebied. Fatma kan niet anders doen dan zich daarbij neerleggen.

Ondanks de lage verkoopcijfers blijft Fatma optimistisch. Het is het einde van de maand en de meeste mensen zijn waarschijnlijk min of meer blut. Ze blijft zoeken naar ideeën om meer te kunnen verkopen aan de mensen uit de buurt die hetzelfde eten best zullen willen kopen zolang de kwaliteit de prijs rechtvaardigt.

Ikzelf heb overigens  voortreffelijk gegeten. Rijst met een overheerlijke vleesstoofpot. De hete peper brandt nog op mijn lippen. Het eten is zijn prijs meer dan waard!